Εθνικό Θέμα

Το Κυπριακό Πρόβλημα είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής και σαν τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται παρά τις πολλές προσπάθειες που γίνονται για απομάκρυνση του από αυτό το πλαίσιο. Για μας το πρόβλημα είναι πρόβλημα εθνικής αποκατάστασης των Ελλήνων της Κύπρου και αναγνώρισης του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης του λαού μας όπως και κάθε λαού όπως προβλέπει ο Καταστατικός Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών (άρθρο1 παράγραφος 2).

Μόνη λύση είναι η Απελευθέρωση, η αποχώρηση δηλαδή όλων των ξένων στρατευμάτων και εποίκων και η παροχή στο λαό του δικαιώματος να αποφασίσει ΜΟΝΟΣ του για το μέλλον του όπως το υπαγορεύουν οι πολιτισμικές και ιστορικές παρακαταθήκες και το αίμα των ηρώων του.

Κάθε άλλη λύση, όσα κι αν υπόσχεται, όσο εύηχη κι αν είναι, δεν διασφαλίζει την ασφάλεια και την παρουσία του Ελληνισμού της Κύπρου στα ιερά χώματα και στην γη των πατέρων του. Μια τέτοια λύση δεν μας βρίσκει σύμφωνους και συνιστά διολίσθηση από τις δίκαιες θέσεις μας.

Προδιαγραφομενη Λυση

Η προδιαγραφόμενη  λύση του Κυπριακού και δυστυχώς και η θέση της δικής μας πλευρά είναι αυτή της Δικοινοτικής  Διζωνικής Ομοσπονδίας. Το πολιτειακό αυτό μόρφωμα προτάθηκε αρχικά από τους τούρκους την περίοδο πριν και μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας το 1960, ενώ σήμερα αποτελεί σημαία της δικής μας πλευράς και μάλιστα ομόφωνα απ΄ όλες τις κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου (αποφάσεις εθνικού συμβουλίου 1989). Η Ομοσπονδία συμφωνήθηκε στις συμφωνίες υψηλού επιπέδου Μακαρίου – Ντενκτάς το 1977 και έγινε η αφετηρία για μια τραγική διολίσθηση στο Κυπριακό και η μετάθεση του προβλήματος, από καθαρά πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε διακοινοτικό.

Γιατί όμως η ομοσπονδία είναι τόσο κακή λύση;

Νομικές – Πολιτικές – Κοινωνικές – Πολιτειακές Πτυχές

1)      Καταρχήν η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία βασίζεται πάνω στην φυλετική και θρησκευτική διάκριση ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων και άρα είναι λύση ρατσιστική.

2)      Δίνει  υπερπρονόμια στους Τ/Κ εις βάρος των Ε/Κ αφού κατανέμει τις εξουσίες σε δυσανάλογες με το πληθυσμό ποσοστώσεις(λ.χ. αναλογία βουλευτών 70% – 30%, ενώ οι Τ/Κ είναι μόνο το 18%του πληθυσμού).

3)      Η Ομοσπονδία, όπως  περιγράφεται στα ανά το κόσμο συγγράμματα περί πολιτειακού δικαίου, πρέπει να βασίζεται σε ισχυρές ενοποιητικές και φιλικές τάσεις μεταξύ αυτών που θα την δημιουργήσουν και όχι σε μακροχρόνια διχόνοια όπως αυτή που προωθεί (1974) και συντηρεί με αίμα (περίπτωση Σολωμού και Ισαάκ 1996) το Τουρκικό στρατιωτικό καθεστώς.

4)      Δεν εξασφαλίζεται η επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια τους αφού αυτό θα σήμαινε διατάραξη των πληθυσμιακών ισορροπιών στο Τ/Κ ομόσπονδο κρατίδιο και ανατρέπει έτσι την αποκατάσταση των τριών βασικών ελευθεριών της ελεύθερης διακίνησης εγκατάστασης και νομής περιουσίας.

5)      Δίνει ουσιαστικά κυριαρχία στους Τούρκους στο Βορρά, νομιμοποιώντας την εισβολή και κατοχή, και επιπλέον τους καθιστά συγκυρίαρχους στο Νότο αφού τους δίνει δικαίωμα αρνησικυρίας (veto) σε σημαντικά θέματα.

6)      Η ομοσπονδία τέτοιας μορφής έχει αποτύχει όπου κι αν εφαρμόστηκε (Τσεχοσλοβακία, Ε.Σ.Σ.Δ., Ανατολικό και Δυτικό Πακιστάν). Αν το σύνταγμα της Ζυρίχης, που ήταν πολύ πιο καλό από την ομοσπονδία άντεξε μόνο 3 χρόνια, η ομοσπονδία πόσο θα αντέξει και ποια νέα δεινά θα φέρει στον Ελληνισμό της Κύπρου;

7)      Η ανθούσα οικονομία της Κυπριακής Δημοκρατίας θα συνενωθεί με την άθλια οικονομία των κατεχομένων και το βάρος προφανώς θα βαρέσει τις πλάτες της δικής μας πλευράς.

8)      Είναι προφανής η δίνη οικονομική θέση που θα περιέλθει το Νησί με ένα τριπλό κρατικό μηχανισμό (ένα για κάθε περιφέρεια και ένα κεντρικό) που θα οδηγήσει στο πολλαπλασιασμό της κυβερνητικής υπηρεσίας, του οποίου το βάρος θα κληθεί να σηκώσει ο πολίτης.

9)      Δεν διαχωρίζεται ο όρος Τ/Κ και Τούρκος Έποικος με σαφή κίνδυνο εξίσωσης των δύο που θα οδηγούσε σε σταδιακό αφελληνισμό της Κύπρου μετά την επιβολή της λύσης.

10)  Δεν διασαφηνίζονται οι επιπτώσεις που θα έχει η άσκηση εξωτερικής πολιτικής από ένα από τα δύο κρατίδια για την κεντρική κυβέρνηση και πως θα δεσμεύεται απ’ αυτή το εταίρο ομόσπονδο κρατίδιο.

Ηθικές – Πολιτισμικές Ιστορικές Πτυχές

1)      Η ιστορική και πολιτισμική συνέχεια του Ελληνισμού στην Κύπρο δεν μας επιτρέπει να εκτροχιαστούμε από τις θέσεις των πατέρων μας που πολεμούσαν για Ελευθερία, για Αυτοδιάθεση, για Δικαιοσύνη και να αντικαταστήσουμε όλα αυτά με μια πολιτική λύση.

2)      Είναι αδιανόητο μια πρόταση που έγινε αρχικά από τους ’γγλους (συνταγματολόγος Ράντκλιφ 1956) με καθαρά διχοτομικούς σχεδιασμούς, και υιοθετήθηκε αργότερα από την Τουρκία (αξιώσεις Δρ. Κουτσιούκ 1963) να είναι σήμερα η δική μας υποτελής αξίωση.

3)      Δημιουργείται αρνητικό προηγούμενο και η θέση των Τούρκων ενισχύεται. Με την χλιαρή αντίδραση μας και με την αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής η Τουρκία αποθρασύνεται και θα επαναλάβει τα αίσχη και την ιμπεριαλιστική της τάση εις βάρος του Ελληνισμού.

4)      Νομιμοποιεί την εισβολή και την κατοχή που είναι αδίκημα πολέμου. Οι μεσολαβητές για το Κυπριακό απέρριπταν την Ομοσπονδία πριν της εισβολή γιατί δεν υπήρχε σαφής γεωγραφικός διαχωρισμός. Τώρα ο διαχωρισμός υπάρχει αλλά είναι προϊόν παράνομης ενέργειας και η αποδοχή της Ομοσπονδίας την νομιμοποιεί.

Διακοινοτικες Επαφες – Συνομιλιες

Οι διακοινοτικές επαφές μεταθέτουν το πρόβλημα από την βάση του και το μετατρέπουν σε πρόβλημα δικοινοτικό. Η εισβολή λοιπόν παρακάμπτεται και το αίσθημα που μένει στην διεθνή κοινή γνώμη είναι ότι απλά και μόνο στην περιοχή υπάρχει μια «ασυμφωνία» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας η οποία μάλιστα άρχισε και εξ υπαιτιότητας της Ελληνικής πλευράς. Ακόμη επαφές του τύπου επαναπροσέγγισης καλλιεργούν την ανάπτυξη Εθνικής Κυπριακής Συνείδησης που θα είναι αποξενωμένη από κάθε τι το Ελληνικό παραγράφοντας έτσι αιώνες ιστορικής συνέχειας. Προωθεί με μαθηματική ακρίβεια καταστάσεις μιθριδατισμού και εφησυχασμού που οδηγούν το λαό σε λήθαργο καθιστώντας τον υποχείριο στις ορέξεις των ισχυρών της γης.

Οι διακοινοτικές συνομιλίες με τον τρόπο που γίνονται σήμερα μας βρίσκουν εντελώς αντίθετους γιατί προσθέτει πολλά προβλήματα σ’ αυτά που αναφέραμε πιο πάνω. Εκτός λοιπόν του αποπροσανατολισμού από το κύριο πρόβλημα δίνει στην Τουρκία συγχωροχάρτι και της δίνει την ευκαιρία να οχυρώνεται πίσω από το χαρακτηρισμό της ειρηνοποιού. Από την άλλη μειώνει το κύρος της Δημοκρατίας και εξισώνει ουσιαστικά τον Πρόεδρό της με τον Τ/Κ μεσολαβητή ενώ είναι και ορατός ο κίνδυνος για αναγνώριση του ψευδοκράτους. Η συνομιλίες με την μορφή που έχουν σήμερα δεν μπορούν να είναι αποδοτικές, αφού η διαπραγματευτική μας ισχύ είναι πενιχρή και το μόνο που επιτυγχάνουμε είναι η συνεχής υποχώρηση από τις θέσεις μας και η απόδοση πολιτικών κεκτημένων στους Τούρκους.

Τρανταχτή απόδειξη της αναποτελεσματικότητας των συνομιλιών είναι η στασιμότητα που παρατηρείται τα τελευταία 24 χρόνια (από το 1977)  και η διαιώνιση του προβλήματος για πέραν των 40 χρόνων. Είναι λοιπόν επιβεβλημένη μια αλλαγή πορείας και η εύρεση νέας στρατηγικής για να εξασφαλιστεί η  επιβίωση των Ελλήνων της Κύπρου.

Η Δικη μας Προταση

…σε μια διαπραγμάτευση, ο ισχυρός επιβάλλει μέχρι εκεί που του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί μέχρι εκεί που του επιβάλλει η αδυναμία του…

Θουκυδίδης

Μετά από μια τόσο καυστική κριτική θα ήταν ανεύθυνο να μην καταθέσουμε τις δικές μας προτάσεις για την μορφή που θα πρέπει να έχει ο αγώνας μας. Η πρόταση αποτελείται στην βάση της, στην ανάπτυξη μιας διεκδικητικής και συνάμα αποτρεπτικής πολιτικής που θα φέρει όπως εγγυάται ο πολιτικός ρεαλισμός την επίτευξη των στόχων μας. Έτσι θέτουμε σαν μεσοπρόθεσμους στόχους την επίτευξη της Απελευθέρωσης και της Αυτοδιάθεσης του λαού μας και σαν μακροπρόθεσμο στόχο την – δια της εκφράσεως της λαϊκής ετυμηγορίας  -Ένωση Ολόκληρης της Κύπρου με Ελλάδα. Ο στόχοι, δύσκολοι αλλά όχι ακατόρθωτοι, απαιτούν πολλή δουλειά και ένα εύλογο χρονικό διάστημα του οποίου η μεθοδική εκμετάλλευση του θα οδηγήσει σ’ αυτούς.

Η νέα πορεία στιγματίζεται από συγκεκριμένα βήματα τα οποία παραθέτονται πιο κάτω:

1)      Επανατοποθέτηση του προβλήματος στην βάση του που δεν είναι άλλη από την εισβολή και κατοχή του ενός τρίτου της πατρίδας μας.

2)      ’μεσο πάγωμα των διακοινοτικών συνομιλιών γιατί αυτός δεν γίνεται με τους Τ/Κ αλλά με τους Τούρκους και η καλλιέργεια της αντίληψης ότι το πρόβλημα μας δεν είναι με την Τ/Κ κοινότητα αλλά με την ιμπεριαλιστική Τουρκία

3)      Καταγγελία την κατάλληλη χρονική στιγμή των συμφωνιών υψηλού επιπέδου 77-79 ως άκυρες νομικά και αντιβαίνουσες με το καταστατικό χάρτη του Ο.Η.Ε και με τα στοιχειώδη  ανθρώπινα δικαιώματα.

4)      Η πολιτική μας να βασιστεί στην απαίτηση για αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από το νησί, στην εφαρμογή των αρχών του Ο.Η.Ε. και στην αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων των εγκλωβισμένων και των αγνοουμένων.

5)      Χάραξη πανεθνικού σχεδιασμού και δημιουργία πανεθνικής εξωτερικής πολιτικής η οποία θα χαράσσεται με την συνεισφορά από ειδήμονες (πανεπιστημιακούς , πολιτικούς επιστήμονες, κλπ). Στα πλαίσια αυτά η δημιουργία ενός οργάνου με τέτοιες αρμοδιότητες θεωρείται επιβεβλημένη.

6)      Αύξηση των εξοπλιστικών μας προγραμμάτων με σκοπό την δημιουργία διαπραγματευτικής ισχύος. Η Τουρκία δεν θα σταματήσει να ορέγεται κάθε σπιθαμή Ελληνικού εδάφους εκτός και αν νοιώσει ότι απειλείται. Ας εφαρμόσουμε επιτέλους της σοφή ρύση των προγόνων μας που λεει «Αν θέλεις την ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο».

7)      Ενίσχυση της προσπάθειας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και διεκδίκηση του δικαίου μας σαν ευρωπαίοι πολίτες. Να σημειώσουμε ότι δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι η Ευρώπη κρατάει το μαγικό ραβδί, γνωστής ούσης και της αδυναμίας της Ένωσης να επιβληθεί σε άλλες περιπτώσεις (�Ιμια, Κόσοβο κλπ). Πιστεύουμε όμως ότι θα αυξηθεί έτσι η διαπραγματευτική μας ισχύς αφού το πρόβλημα θα γίνει πρόβλημα Ε.Ε.- Τουρκίας.

8)      Τερματισμός της οικονομικής «αιμοδοσίας» του ψευδοκράτους το οποίο συμβάλει καταλυτικά στην ενίσχυση του εξοπλιστικού φόρτου του.

9)      Συστράτευση με όλα τα κινήματα και λαούς που μάχονται τον Παντουρκισμό και η δημιουργία πυρήνα διαφώτισης του διεθνούς παράγοντα όσο αφορά το δίκαιο αγώνας μας με στόχο της αντιστροφή του κλίματος που δημιουργείται με την Τουρκική Προπαγάνδα.

10)  Ενίσχυση της οικονομικής και διπλωματικής μας θέσης και η καλώς νοούμενη εκμετάλλευση των μεγάλων συμφερόντων στην περιοχή. Πρέπει οι ξένοι να πειστούν ότι έχουν πολλά να κερδίσουν αποκαθιστώντας την εθνική ασφάλεια των Ελλήνων της Κύπρου.

11)  Καλλιέργεια αγωνιστικού φρονήματος και διεκδικητικής διάθεσης μέσα από την παιδία και αποτροπή της παραχάραξης της ιστορίας χάριν προσέγγισης με την άλλη πλευρά. Αυτοί που δεν ξέρουν τα λάθη τους είναι καταδικασμένοι να τα επαναλαμβάνουν.

12)  Απαίτηση για ισότητα των πολιτών του νησιού (Ε/Κ και Τ/Κ) και όχι ισότητα των κοινοτήτων όπως ρατσιστικά μας προτείνουν σήμερα.

Τέλος να αναφέρουμε ότι στα πλαίσια των πιο πάνω  δεν απορρίπτουμε κανένα μέσο που να συμβάλει στην σωστή κατεύθυνση στα πλαίσια της στρατηγικής μας.

Το κυπριακό είναι υπόθεση όλων μας και η σωστή επίλυση του ανάγκη Εθνικής Επιβίωσης. Κάθε Έλληνας Κύπριος δεν πρέπει να το ξεχνά και έχει καθήκον να συμβάλει τα μέγιστα από την δική του θέση και με τη δική του δύναμη για να εξασφαλίσει το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s